rougeimaginaire

“Ora in quella specie d’uomini, la vita dei quali si consumasse naturalmente in ispazio di quarant’anni, cioè nella metà del tempo destinato dalla natura agli altri uomini; essa vita in ciascheduna sua parte, sarebbe più viva il doppio di questa nostra: perchè, dovendo coloro crescere, e giungere a perfezione, e similmente appassire e mancare, nella metà del tempo; le operazioni vitali della loro natura, proporzionatamente a questa celerità, sarebbero in ciascuno istante doppie di forza per rispetto a quello che accade negli altri; ed anche le azioni volontarie di questi tali, la mobilità e la vivacità estrinseca, corrisponderebbero a questa maggiore efficacia. Di modo che essi avrebbero in minore spazio di tempo la stessa quantità di vita che abbiamo noi. La quale distribuendosi in minor numero d’anni basterebbe a riempierli, o vi lascerebbe piccoli vani; laddove ella non basta a uno spazio doppo: e gli atti e le sensazioni di coloro, essendo più forti, e raccolte in un giro più stretto, sarebbero quasi bastanti a occupare e a vivificare tutta la loro età; dove che nella nostra, molto più lunga, restano spessissimi e grandi intervalli, vóti di ogni azione e affezione viva.”

Giacomo Leopardi, Operette morali

"Het is prettig om in een stad te lopen die de jouwe niet is. Bij voorkeur met muziek in je oren. Je loopt als het ware rond in je eigen videoclip. Je ziet mensen lopen en lachen, schelden en roepen. Je bent toeschouwer en deelnemer in één. Je maakt er deel van uit en je kijkt ernaar. Je zweeft erdoorheen als een camera op ooghoogte. Je scant. Je ziet niets wat je verrast, maar alles verbaast je. Je bent los van alles wat je kent en iedereen die jou kent. Je zou iemand kunnen spreken, en wat vertellen. Maakt niet uit wat. Alles zou waar zijn en nieuw en vol mogelijkheden. Alles kan opnieuw beginnen in een stad die je niet kent. Dat is het gevoel waarop ik verliefd ben. Dat gevoel vond ik in deze stad."

ivo victoria, hoe ik nimmer de ronde van frankrijk voor min-twaalfjarigen won.

"De spanning werd ondraaglijk. Het kwam hem voor dat de tijd op loden voeten voortkroop, terwijl hijzelf door stormwinden voortgejaagd werd in de richting van de scherpe rand van een zwarte kloof. Hij wist wat hem daar wachtte; zag het voor zich en plette huiverend, met klamme handen, zijn brandende oogleden alsof hij het brein zelf van het gezichtsvermogen wilde beroven en de oogballen wilde terugdrijven in hun kassen. Het hielp niet. Het brein had zijn eigen voedsel om zich aan vol te vreten en de fantasie, grotesk gemaakt door doodsangst, als een levend wezen door pijn verwrongen en vervormd, danste als een smerige marionet op een toneel en grijnde van achter bewegende maskers. Toen, plotseling, stond de tijd stil voor hem. Ja, dat blinde, traag-ademende ding kroop niet meer en nu de tijd dood was, stoven gruwelijke gedachten lichtvoetig voort en sleurden een afgrijselijke toekomst uit haar graf, en toonden hem die. Hij staarde ernaar. Ze was zo gruwelijk dat hij in steen veranderde."

Oscar Wilde, Het portret van Dorian Gray.

"Het maakte haar niet alleen de meest ontwikkelde van alle sjtetlbewoners, een vraagbak bij ingewikkelde problemen in wiskunde en logica, maar ook de meest eenzame en treurige. Ze was een treurigheidsgenie, wentelde zich erin, ging er geheel en al in op, leerde elke verschijningsvorm, elk deelaspect, elke nuance, hoe subtiel ook, van de treurigheid kennen. Ze was een prisma die de treurigheid in heel zijn oneindige spectrum uiteen kon doen vallen."

Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht.

Jonathan Safran Foer, Alles is verlicht.

morgen ga ik naar de voorstelling van het eerste boek van maarten inghels, de handel in emotionele goederen :) ik kijk er wel naar uit om het boek te lezen, want zijn gedichten vond ik ook al heel goed. het boek gaat over een man die de spullen van mensen ophaalt als ze doodgaan. de voorstelling zelf wordt ook wel fijn denk ik, want naast maarten zelf komen er nog veel coole mensen, zoals eva mouton, dj bertos, joke van leeuwen, enz.

"Hij wil niets kapotmaken. Hij wil nog liever niets kapotmaken dan krijgen wat hij wil."

Ivo Victoria, Gelukkig zijn we machteloos.

"Hij realiseerde zich dat hij vanaf zijn jeugd niets anders deed dan spreken, schrijven, lezingen geven, zinnen bedenken, naar formuleringen zoeken, deze verbeteren, zodat uiteindelijk de woorden niet meer exact zijn, hun betekenis vervaagt, ze verliezen hun inhoud en verworden tot veegsel, kaf, stof en zand dat door zijn hersenen spookt, hem hoofdpijn bezorgt, slapeloosheid en ziekte veroorzaakt. En op dat moment verlangde hij onduidelijk maar intens naar eindeloze muziek, absolute hardheid, mooi en vrolijk lawaai dat alles omhelst, overspoelt en verdooft en voorgoed pijn, zinloosheid en nietigheid van woorden uitwist."

Milan Kundera, De ondraaglijke lichtheid van het bestaan.